ฟังเพลงก็เก่า สมัยแฟนฉันนู่นเลย ประมาณเช่นเพลงนี้งัย ไดอารี่ สีแดง ^^  

เห้อออออออ~ ขอถอนหายใจสักกะตี๊ด ( ตามประสาคนแก่ ) เพราะการถอนให้ใจทำให้เราสบายใจขึ้น นี๊ดนุง เหมือนๆกับการร้องไห้ ก็ปล่อยให้เค้าร้องไห้ เสียให้พอ เค้าจะได้สบายใจขึ้นเรากะแค่นั่งฟังอย่างเดียว ( ลุ้นว่าเมื่อไหร่มันจะร้องไห้จบสักที "วะ" ) ก็อย่างที่คนรู้จักรู้ๆกันน่ะนะ เราน่ะ เข้าเรียน ป.1เมื่อตอนเรา7ขวบ  ( แหงเซ่ะ-*- ) เราเองในตอนนั้นก็โคตรตื่นเต้ลเลยเมิงเอ้อ "ครับ" ตอนที่เข้าห้องเรียนครั้งแรก แหมมันตื่นเต้ลยิ่งกว่าเสียตัวซะอีกนะ -*- ปกติเราเล่นอยู่แต่บ้าน ไม่เคยได้เจอเด็กๆเยอะแยะ มันก็ลเยตื่นตาตื่นใจ บอกไม่ถูกแบบเพิ่งรู้วคามจริงว่าโห้ยยยคนนโลกนี้ทำไมมันมากอย่างงี้ "ว่ะ" ก็เป็นครั้งแรกที่เราเผลอไปกอดสาวด้วยนะเออ เป็นดาวเด่นของสาย ป.1ด้วยแน่ะ ชื่อว่า เยาวภา (แหม๋ เสือกไปจำชื่อเค้าได้อีกแน่ะตรู) แต่นามสกุลไม่รุ้นะ ถึงรู้ป่านนี้มานคงเปลี่ยนและมีลูกมีปั๋วไปแล้วล่ะ -*- อ๊ะโหย ก็เพื่อนแซวอ่ะจิ ไม่ใช่รู้จักขี้หน้ากันซะหน่อย ทำเอาเขิลน้ำตาซึมเลยตรู แบบว่าอายว๊อยยยย - -"แต่เค้าเรียนได้แค่เทอมเดียวน่ะก็คงย้ายไปน่ะ (คงจะทนความหล่อเราไม่ไหว- -")

ในนั้น 1/1 เราก็มีเพื่อนสนิทกันด้วยล่ะ สาวๆทั้งนั้นเลย คนนึงสวยแต่ฟันหลอ เรียนดีเก่ง และชอบกรูด้วยชื่อ พิณทิพย์ ^^ อีกคนนึง หลานของเพื่อน พ่อ น่ารักดีช๊อบๆ ชื่อว่า อ้อยใจ (ไม่ใช่นามสกุลแดนอิสานน่ะเฟ้ย)  แร้วเราก็มีเพื่อนสนิทเป็นเกย์ อุ๊บส์! ผู้ชายอีกคนนึงชื่อว่า สุรินัย สนิทของโคตรๆๆ เวลาผ่านไปเราก็ขึ้นชั้นเรียนเป็น ปี2 เอ๊ย ป.2 ทีนี้เรียนอยู่บนเหล่าเต๊งเว้ยย (อัพเกรด) ชั้นสองเนี่ยสูงเท่าต้นตาลเลย (ข้างหลังห้องเรียนเป็นต้นตาลว่ะ) ช่วงนั้น เรากะไอ้นัย ไม่ค่อยตั้งใจเรียน ชอบเล่น เกรดเลยตก โดยเฉพาะ คนิตศาสตร์ แต่อย่างอื่นเราเก่งว่ะ ^^ โดนครูเรียกมาตี (ครูสุดโหด แต่เรารัก) บ่อยจนครูระอา ก็เลย จัดคู่ซ้อมให้ "พิณทิพย์เธอมานั่งข้างนายอนันต์นะ แนะแนวและสอนเค้าด้วย" หรอยกรูเลยแบบว่า "ค่ะคุณครู" พิณทิพย์ก็ตอบไปนะ และตั้งแต่นั้นมาเราก็นั่งข้างยัยพิณทิพย์นี้ตลอด ส่วน การเรียนคนิตศาสตร์ ของเราก็ดีขึ้นๆอย่างทันตา เพราะว่า พิณทิพย์ทำให้หมด ไม่ว่าจะการบ้านหรือ ตอนเรียน (แหล่มเลย) แต่ไหงยัยอ้อยใจครูถึงจัดคู่ให้ไปนั่งกะไอ้นัยฟะ หวงนะเฟ้ยย!

ถูไถได้มาถึง ป.3 มาเรียนชั้นล่าง อีกแระ แต่อัพเกรดอาคารนิดนึง ทีนี้เป็นอาคารคอนกรีตเฟ้ยยย หรูกว่าอาคารไม้เยอะ ไม่ค่อยหลอนด้วย มีวันนึง ยัยพิณทิพย์ไม่รุ้นึกอะไร มาสารภาพบาปตอนเรียนวิชา สปช = สร้างเสริมประสบกามชีวิต -*-

     พิณทิพย์: อนันต์....

     กุนะ: ต๋า~ กรุจ๋าในใจ . . . ง งๆ

     พิณทิพย์ย้ำ: เอ่อ . ... แบบว่า คือ แบบว่า เราท้องนะ (แสรด ล้อเล่นอ่ะ) เอ่อออ ราวววว รัก เทอร์ นะ~  ( หน้าแดงด้วยอ่ะ อย่างมหาประลัย -*-)

     กุนะ: รัก? . ... รักคืออะไร (แบบว่ากุโง่จริงๆนะตอนนั้นอ่ะ) 

     พิณทิพย์: ก็รักงัยนะ รักอั้น รักน๊า รักงัย ....

     กุนะ: อะไรของเธอเอ้า รักคืออะไร เรายิ่งงงนะ มันกินได้มั๊ยเอ้าหา (กุยังโง่อีก- -" เอากะกุจิเมิง)

     พิมพ์ดีด เอ๊ย พิณทิพย์: ก็ที่เราชอบเธอ คือเรารักเธอ ก็แบบที่เราทำเพื่อเธอ ก็เรารักเธอ แล้วทำให้เธอ ได้หมดเลยนะ ทู๊กกอย่าง~

     กุนะ: (โหยดีจังเลยว่ะ กุกำลังจะมีทาสรับใช้แล้ว บ้า! กุคิดในใจว้อยสาด) จริงเหรอ ทำได้แบบว่าทุกอย่างเรยงั้นเหยอ งั้นเธอให้เราดู ก ก น หน่อย สิ (พิณทิพย์หน้าแดง โคดๆๆ กุแค่แกล้งพูดหรอก) พรึ่บบบบ~ โอ๊ววววววม่ายนะ ประจ้าวววววววดาวนาเม็ค ดีแดงว่ะเพื่อนๆ สีแดงออกสตอเบอรี่นี๊ดๆนุง (เปิดให้กุดูแบบความไวแสงแล้วรีบลุกเดินออกไป แล้วหันมายิ้มแบบอายๆ sexy อย่างแรงของเค้าตอนนั้น พร้อมกับฟันหลอ2ซี่ข้างหน้าด้วย โอ้ว ทับใจไม่ลืมเลือน ถึงตอนนี้เลยแสรด) มันเป็นภาพที่ติดตาเรามากเลยเพื่อนๆ (กุยังอุส่าเหนอีก ขนาดความไวแสง) สักพักเค้าก็เดินเข้ามา ก็ยังยิ้มแบบอายๆอีกน่านแหละ ตอนนั้กุกำลังชอคซีนีม่า เลยพูดอะไรไม่ออกอีกเลย เอ๋อแดรก (ภาษาเกมส์เค้าเรียกว่าโดนไซเลนเป็นใบ้) แก๊ง แก๊ง แก๊ง ๆๆ (หมดยกที่หนึ่ง มะช่ายยยยยยยยย-*-) ระฆังโรงเรียนออกพักเที่ยง อะนี้เพื่อนๆต้องเข้าใจน่ะ สมัยกุอ่ะมันไฮเทคมากเลยต้องใช้ระบบล้ำๆแบบระฆังโรงเรียนเนี่ยล่ะ ไม่เป็นเสียงโฟโนค เหมือนอย่างสมัยนี้หรอก ~ ขอบคุณคร๊าบบคุณครู (หลังจากครูที่นั่งเม้าท์หน้าห้องรอระฆังหมดยกเหมือนกัน -*- ก็รีบกลับเข้าห้องให้นักเรียนพักเที่ยง) เราเองก็รีบวิ่งจู๊ดดออกไปเลย มีไอนัยวิ่งตามออกมาติดๆๆ แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงเรียไล่หลังงงง "อนันต์ น๊านนนนนนนนนน" เสียงของพิณทิพย์น่ะเอง (มายุ่งอะไรกุตอนนี้ฟระจาไปเล่นๆๆๆ) "เธอไปกิงข้าวด้วยกะเรานะ วันนี้เราแม่เราหิ้วปิ่นโตมาให้ด้วย นะนะกินข้าวด้วยกันนะ เรารักเธอนะ" พิณทิพย์ขอร้อง~ ยังมีบอกรักอีกนึกว่าลืมไปแล้วซะอีก แต่ด้วยใจที่เราอยากรีบเล่น เราเลยปฏิเสธทันควัน ว่า "ไม่ๆๆๆนะ เราไปเล่นก่อน นี่ๆๆกะไอนัยตอนนี้เลย เราไปก่อน" ~ พิณทิพย์ทำหน้าตา งง "เอ้ากินข้าวกะเราแค่นี้ไม่ได้เหรอ หรือว่าเธอไม่รักเรา" โห้ยยรายกันว๊าเนี่ยรักคืออารายอ่ะคนยิ่งรีบๆอยู่ ว่าแร้วเราก้ตอบไปทันที "อะไรของเธออ่ะเราจะไม่เล่นนะ เราไม่รักเธอแล้ว เราไม่รักแล้ว " ด้วยความไวเท่าแสง (อีกแระ) เธอก็ทำหน้าตาท่าทางบูดบี้ก็วิ่งมาผลักอกเราแล้วผละไปพร้อมกะพูดว่า "อนันต์ เธอนะทำให้เราอกหัก จะจำไว้เลย แง๊~" โห้ ช้านทำอะไรลงไปเนี่ย ร้องไห้ใหญ่เลยเอ๋อแดรกอีกครั้งแล้วตูนะหมดหนุกเลย (เป็นกามตายด้านชั่วขณะ) สรุปว่าพักเที่ยงนั้น พิณทิพย์ไม่ยอมกินข้าวร้องไห้ตลอด แม้จะถึงเวลาเข้าห้องเรียนแล้วก็ตามส่วนกุเหยอ? หลังจากงงได้สักพักก็ไปเล่นบอลอย่างสบายใจเฉิบ

(ขอมอบเพลงนี้ให้ พิณทิพย์ = หัวใจสลาย)

"คุณครูขา นายอนันต์เค้าแกล้งพิณทิพย์ร้องไห้ค่ะ" เอ้าใครอ่ะ อ่อไอ้ ไอ้ ไอ้จิราพร ไอบัดซ๊อบบ ยังไม่รุเรื่องอะไรเลยเนี่ยว่าแล้วคุณครูก็เรียก "นายอนันต์ มานิ๊ จู๊ จุ๊ จุ๊  เวงไม่ใช่ม๋า" แล้วความไวเท่าแสงเราก้ได้มายินอยู่ตรงหน้าคุณครู "เธอไปทำอะไรพิณทิพย์ร้องไห้อ่ะหื้มม ครูถามเค้าแล้วเค้าก็ไม่ตอบเลย" ตอนนั้กุงงไอคิวเสื่อมไม่ตอบไรเลยเหมือนกันเพราะไม่รุว่าจาตอบงัย "ไหนจิราพรเธอว่ามาซิ๊" อีกแระ ตัวยุ่งยัยตัวยุ่ง "นายอนันต์เค้าแกล้งพิณทิพย์ค่ะ เค้าเปิดกระเปิดพิณทิพย์" ว๊ากๆๆๆๆๆๆไม่ใช่เลย เหงื่อตกและตกใจ แต่พูดไรไม่ออก ก็แอ๊บไปเห็นของเค้าแล้วนี่ สรุป โดนตีมือไป5เผี๊ยะ เจ็บโว๊ยยยยยยยยเจ็บจัยยัยตัวดี ฮึ่ม อัยจิราพร  -*- และตั้งแต่นั้นมา พิณย์ทิพย์ก็ไม่สนิทกะเราอีกเลย แต่เราไปสนิทกะอ้อยใจแทน เวง-*-

คงไม่มีใครรู้ว่า ...วันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร แต่สำหรับเราก็จะยังคงรักน้องสาวคนนี้เสมอ~

ครอบครัว เป็นความจริงที่ ยิ่งใหญ่ คนเราเกิดมา ก็ดีอย่างนี้นี่เอง "ครอบครัว"

พี่เองก็มีทั้ง "เพื่อน" ทั้ง "คนรัก" แต่อะไรอย่างนี้ มันไม่ยั่งยืน สักวันนึงต่างคนต่างมีทางของตัวเอง

เมื่อครั้งเราเด็ก เราก็รักเพื่อน สมัยนั้น ผูกพันยังกะอะไรดี กิน เล่นด้วยกัน

โตขึ้นมาหน่อย มัธยม เฮฮาปาร์ตี้ โคตรรักเพื่อนเลยอ่ะ เสมือนเพื่อนคือคนรู้ใจ และอาจเป็นได้ทุกสิ่ง

แต่ทุกสิ่งก็ไม่เคยจีรัง หนทางที่เราเดินยังอีกไกล จากเพื่อนสนิทๆก็ถึงเวลาแยกย้ายห่างกัน

รักเพื่อนนะ น้ำตาตกก็ไม่ใช่น้อยๆ มันก็ซึ้งนี่หว่า อาใช่มันซึ้งเวลาจากกันนี้คนมันคุ้นๆกันอยู่นี่นะ

~แล้วเวลาก็พาให้เราจากกัน ไม่นานหรอกหนา แล้วเราจะได้พบกัน~

เราก็พบเพื่อน หลัวจากเวลาผ่านไป 1ปี ถามตัวเองว่า ดีใจมั๊ย อื้มดีใจ ตอบให้เรารู้สึกดีกับตัวเอง แต่ที่จริงเฉยๆ

เพราะว่า1ปีที่ผ่านไปมีอะไรเข้ามามาก เพื่อนใหม่ แฟนใหม่ ไม่มีเวลาให้คิดนั่งซึ้งกันเหมือนวันเก่าๆ แล้วเพื่อนเราก็เช่นกัน

"เฉยๆ" ทุกคนเติบโต และไม่ได้อยู่ด้วยกับเรา ทั้งชีวิต ต่างคนต่างมีสังคมใหม่ๆ อะไรที่เก่าก็ดูจืดจาง บางเบา

มหาลัย เรียนจบไป ก็คงไม่ต่างจาก มัธยม จากรุ่นหนึ่งสู่อีกรุ่นหนึ่ง ความจีรังก็ไม่มี

ถูกต้องแล้วนะ ถึงเวลา เวลายังมี อยุ่ด้วยกันรักกันให้มาก เพราะจากกันแล้วมันจะไม่ได้รักกันอย่างงี้อีก

ใครก็คงไม่อยากจะจากกันไป ก็คนมันรัก นะ แต่ว่า มันไม่จีรัง ทุกคนต่างมีทางเดิน

แต่พอจากกันไปแล้ว เราก็เริ่มปรับสภาพเข้าสู่สภาวะแวดล้อมใหม่ นานๆไป ก็ลืมสิ่งเก่าๆ ลืม ลืม ลืม..

เราเคยคิดบ้างมั๊ย ตั้งแต่เกิดมา เรามีเพื่อน สักเท่าไร รักกันเท่าไร แล้ววันนี้ ไปไหน เค้าไป ไหน

แล้วเรา ไปไหน เราไปไหน เราเองก็จากใครมาด้วยหรือเปล่า

ที่ว่ารัก ที่ว่าซึ้งเมื่อวันเก่าก่อน มันไปไหน อยู่ไหน จดจำมันไว้ให้ดี นั่นคือ "สิ่งสำคัญ"

เพื่อน

แต่สำหรับพี่ ที่ไม่ใช่เพื่อน และไม่ได้คิดเป็นคนอื่น (คนนอก) อาจจะคิดไปเองเพราะความรัก และสนิท (ใจ)

เธอ คือ ครอบครัวของพี่ พี่คิดว่าอย่างนั้น พี่รักเธอมาก มีบ้างที่อาจจะน้อยใจ

ถ้าเธอต้องรักพี่เท่ากับเพื่อน ที่รักแล้วต้องจาก แล้วต้องลืมความสำคัญที่วันเคยมี ถึงตอนนั้พี่คงใจสลาย

พี่ยังมี น้อง คนนี้อยู่ และคงอยู่เสมอ เพราะคิดว่าการมีอยู่ พี่เลยยึดติด พี่จึงเป็นทุกข์เวลาที่เธอ ละเลย ไม่สนใจ

ใช่ บางทีเพราะรัก พี่เลยอุปาทาน คืดไปเอง หรือว่าใช่ เพราะพี่เอง ไม่มีใคร และรักใคร เท่าเธอด้วย

และ นั่นคือสิ่งสำคัญ

"แฟน"

พี่ก็เคยมีแฟน มีความรักเกิดขึ้นจากตรงนี้มากมาย แต่สุดท้ายพี่ก็เก็บมันไว้ไม่ได้

พี่ทำความรักของพี่ หล่นหายครั้งแล้วครั้งอีก ครั้งล่าสุดก็เจ็บเกือบจะบ้าตาย

อนิจจาความรัก เจ็บปวดอย่างงี้จะมีรักไว้ทำไม

พี่ไม่มีคนรักอื่น ซึ่งอาจจะหมายความว่า แฟน พี่ไม่ได้ยึดติด การไม่มีแฟน พี่อยู่ได้ พี่สบายดี

พี่ไม่เป็นทุขกับการที่ไม่มีใคร ทุกอย่างพี่พอเพียง ขอแค่คนดีดีกับพี่ อย่างน้องสักคน พี่อยู่ได้

อย่างที่พี่บอก ความจีรังไม่มี สักวันพี่อาจจะไม่ได้อยู่ ซึ่งความไม่มีพี่อยู่ พี่ไม่เคยคิดว่า พี่จะรักใครมากกว่าน้อง

แต่ความไม่มีพี่อยู่นั้น คือเท่ากับการที่ พี่ไม่มีอยู่บนโลกนี้ และเท่านั้น พี่ถึงหมดรัก จากน้องคนนี้

เธอคือครอบครัวของพี่ และเป็นคนเดียวที่พี่รัก ถึงพี่จะเป้นคนอื่น แต่พี่มีจิตใจเป็นสัญญา ว่าพี่ก็รัก และคงไม่น้อยกว่าใคร

ถ้าสัญญานี้ ทำให้พี่ต้องเกิดแล้วเกิดอีกสักกี่ชาติ พี่ก็ยอม

การที่พี่รักน้องพี่ก็รักอย่างจริงใจ พี่อาจจะดูเหลวไหล ไม่ค่อยได้ความ บางทีก็เข้าไม่ถึงใจน้องบ้าง

แต่นั่นก็เพราะเราต่างจิตต่างใจ ที่จริงเราก็รักกัน เธออย่าลืมซะละ

พี่มันคนเก่า อาจจะทำอะไรไม่ค่อยเป็นปลื้ม เพราะตลอดมาพี่ก็ดีกับน้องเสมอ และน้องคงชิน

พี่ไม่โกรธน้อง เพระพี่เองก็เคยเป็น มีใหม่ลืมเก่า มันเป็นเรื่องของจิตใจ แต่ให้รู้ไว้ ไม่มีอะไรอบอุ่นกว่าครอบครัว

ครั้งนึงเธอเคยโกรธพี่ชายตัวเองแทบตาย แต่วันนี้ความรักเพิ่มพูน จงจำความรุสึกดีอย่างนี้ไว้ล่ะ อย่าลืมเลือน

แต่ถ้าย้อนเวลาเพื่อแลกกับการเป็นคนใหม่ให้น้องแอนรักในตอนแรกๆ พี่คงไม่ยอม

เพราะตอนนั้นพี่ไม่ได้รักน้องถึงเพียงนี้ และมันจะมีความหมายอะไร

พี่ไม่ได้อิจฉาคนอื่น ความรักเป็นสิ่งที่ดี มิตรภาพคือสิ่งสวยงาม แต่ที่พี่จะเตือนน้อง คือเมื่อมีรักแล้ว จงถนุถนอมอย่าได้ละเลย

แล้วรักนั้น จะดูจีรัง ควบคู่กับชีวิตของเรา ไม่เหมือนกับรักแล้วก็แล้วกันไป มีเกิดมีจบ อยุ่อย่างนั้น

มันก็เป็นเช่นนั้นเอง

 โก๊รักน้องแอนนะ ยัยอ้วน